Hoofdstuk 53 – De Raad van het Koraalrif
Hoofdstuk 53 – De Raad van het Koraalrif
Een verhaal over negen politieke partijen, 29 raadsleden en één oude zeeschildpad met een bijzonder lange adem.
De Raad van het Koraalrif
Er was eens een prachtig koraalrif, ergens in de wateren van Zuidplas.
Het rif was bijzonder. Niet omdat het er altijd rustig was, maar omdat er negen verschillende soorten rifbewoners waren, die allemaal vonden dat ze precies wisten hoe het rif bestuurd moest worden.
Samen vormden ze de Raad van het Koraalrif.
En zoals dat in de politiek gaat, waren ze het over één ding roerend eens:
Er moest iets gebeuren.
Over wát er moest gebeuren, wanneer, door wie en vooral wie er verantwoordelijk was als het misging, verschilden de meningen nogal.
De Napoleonvis
De Napoleonvis was een imposante verschijning. Hij zwom met overtuiging door het rif en hield van duidelijke routes, stevige besluiten en gezonde financiën.
‘We moeten vooruit!’ bulderde hij.
‘Uitstekend,’ zei de oude zeeschildpad. ‘Maar weten we ook wat het kost?’
De Napoleonvis keek even naar de schatkist.
‘Dat onderzoeken we bij de volgende begroting.’
De Keizerssnapper
De Keizerssnapper hield van rust, orde en duidelijke afspraken.
‘Een rif heeft normen en waarden nodig,’ verklaarde hij plechtig.
‘En een beetje geduld,’ voegde de schildpad eraan toe.
‘Geduld is een deugd,’ antwoordde de Keizerssnapper.
‘Dat komt goed uit,’ mompelde een jonge rifvis. ‘Want sommige projecten duren hier inmiddels drie generaties.’
De Koraalduivel
De Koraalduivel verscheen met zijn stekels wijd uitgespreid.
‘Ik vertrouw die stroming niet!’ riep hij.
‘Welke stroming?’ vroeg de schildpad.
‘Precies! Dat is nou juist het probleem!’
De andere vissen keken elkaar aan.
De Koraalduivel zwom demonstratief tegen de stroom in.
Dat ging uitstekend, totdat bleek dat de stroming inmiddels van richting was veranderd.
De Blauwe Trekkervis
De Blauwe Trekkervis had een bijzondere gave.
Hij kon zich ergens in vastbijten.
En als hij eenmaal beet had, liet hij niet meer los.
Op een ochtend ontdekte hij een steen die volgens hem verkeerd lag.
‘Deze steen ligt verkeerd!’ riep hij.
De schildpad keek.
‘Die steen ligt daar al twintig jaar.’
‘Dat maakt het alleen maar erger!’
Er volgden schriftelijke vragen, een agenderingsverzoek, een commissiedebat en een verzoek om nader onderzoek.
Uiteindelijk werd vastgesteld dat de steen inderdaad een steen was.
‘Zie je wel!’ riep de Trekkervis triomfantelijk.
De steen bleef liggen.
Maar het onderwerp stond alweer op de agenda van de volgende vergadering.
De Zeilvis
De Zeilvis wilde vernieuwen.
‘We moeten slimmer zwemmen! Digitaler! Duurzamer! Toekomstgericht!’
Hij presenteerde een prachtig plan voor een innovatief, klimaatbestendig en inclusief koraalrif.
‘Wanneer beginnen we?’ vroeg de schildpad.
‘Zodra het participatietraject over de visie op de uitvoeringsagenda is afgerond.’
De schildpad knikte langzaam.
Hij had in zijn lange leven al vaker meegemaakt dat de toekomst iets later begon dan gepland.
De Koraalwachter
De Koraalwachter hield zijn omgeving nauwlettend in de gaten.
‘We moeten goed zorgen voor onze eigen dorpen!’ zei hij.
‘Een uitstekend uitgangspunt,’ antwoordde de schildpad.
‘Maar vergeet niet dat het hele rif met elkaar verbonden is.’
De Koraalwachter keek naar de overkant.
‘Dat begrijp ik. Maar laten we eerst zorgen dat de stroming bij ons goed loopt.’
De Bouwmeester
De Bouwmeester was druk bezig met een nieuw stuk koraal.
‘Een sterke gemeenschap begint met een stevig fundament,’ zei hij.
‘Mooi,’ antwoordde de schildpad. ‘Wanneer is het klaar?’
‘Daarvoor moeten we eerst de plannen bekijken, de verbindingen versterken en zorgvuldig bouwen.’
‘En de vergunning?’ vroeg een jonge vis.
De Bouwmeester zuchtte.
‘Daarvoor moet je bij de gemeente zijn.’
Iedereen begon te lachen.
Totdat ze zich realiseerden dat ze zelf de gemeente waren.
De Koraaljuffer
De Koraaljuffer zwom bezorgd langs het verblekende koraal.
‘We moeten zorgen dat iedereen een eerlijke plek krijgt in het rif. Ook de kleine vissen!’
‘Daar ben ik het mee eens,’ zei de schildpad.
‘En het rif moet groener!’
‘Ook prima.’
‘En iedereen moet mee kunnen doen!’
De schildpad glimlachte.
‘Dan moeten we misschien eerst ophouden met vergaderen, zodat er ook nog tijd overblijft om iets te doen.’
De Poetsgarnaal
De Poetsgarnaal zat ondertussen tussen de andere vissen.
Hij was niet groot.
Hij had geen indrukwekkende vinnen, geen scherpe tanden en geen behoefte om voortdurend in het middelpunt te zwemmen.
Maar hij had wel een gewoonte.
Hij luisterde.
Wanneer twee vissen ruzie hadden, zwom hij ertussen.
Wanneer een probleem bleef liggen, vroeg hij wie er kon helpen.
En wanneer er eindelijk een afspraak was gemaakt, vroeg hij:
‘Mooi. Wanneer gaan we het doen?’
Op een dag kwam de Blauwe Trekkervis opnieuw met zijn steen.
‘Ik wil dat deze kwestie opnieuw wordt besproken!’
De Poetsgarnaal keek naar de steen.
‘Maar we hebben daar toch al een besluit over genomen?’
‘Ja, maar ik ben het er nog steeds niet mee eens!’
‘Dat mag,’ zei de Poetsgarnaal vriendelijk. ‘Maar als we iedere steen blijven bespreken, bouwen we nooit een rif.’
Zelfs de Napoleonvis moest lachen.
Al vroeg hij voor de zekerheid nog wel of het bouwen binnen de begroting paste.
De oude zeeschildpad spreekt
Die avond verzamelde de oude zeeschildpad alle vissen.
Hij keek naar de Napoleonvis, de Keizerssnapper, de Koraalduivel, de Trekkervis, de Zeilvis, de Koraalwachter, de Bouwmeester, de Koraaljuffer en de Poetsgarnaal.
‘Beste vrienden,’ begon hij.
‘Jullie zijn allemaal verschillend. En dat is maar goed ook. Een rif met alleen Napoleonvissen zou nogal duur worden. Een rif met alleen Zeilvissen zou voortdurend onderweg zijn. Een rif met alleen Trekkervissen zou nooit meer van de vergadertafel afkomen.’
Er klonk gelach.
‘En een rif met alleen Poetsgarnalen?’ vroeg een jonge vis.
De schildpad dacht even na.
‘Dan was alles waarschijnlijk brandschoon, maar hadden we niemand meer om schoon te maken.’
De Poetsgarnaal grinnikte.
‘Het gaat er niet om wie de grootste vinnen heeft,’ vervolgde de schildpad.
‘Of wie het hardst roept. Of wie de meeste moties indient. Of wie het vaakst in de krant staat.’
Hij keek even naar de Trekkervis.
Die wilde reageren.
Maar de schildpad was hem voor.
‘Nee, hierover hoeft geen agenderingsverzoek te worden ingediend.’
Het hele rif schaterde.
‘Het gaat erom,’ vervolgde de schildpad, ‘dat jullie samen verantwoordelijkheid dragen voor het rif. Dat je luistert, besluiten neemt en daarna ook werkelijk iets doet.’
Er viel een zeldzame stilte.
Toen stak de Zeilvis zijn vin op.
‘Voorzitter, mag ik voorstellen om deze wijze woorden vast te leggen in een toekomstvisie?’
De Keizerssnapper wilde eerst de formulering controleren.
De Koraaljuffer vroeg om een inclusiviteitstoets.
De Bouwmeester wilde een uitvoeringsagenda.
De Napoleonvis vroeg naar de financiële dekking.
De Koraalwachter wilde weten wat het voor de eigen dorpen betekende.
De Koraalduivel vertrouwde de hele procedure niet.
En de Trekkervis?
Die wilde een tweede termijn.
De Poetsgarnaal keek naar de oude zeeschildpad.
‘Zal ik ondertussen gewoon beginnen?’
De schildpad glimlachte.
‘Graag.’
En terwijl de Raad van het Koraalrif nog uren doorvergaderde, begon de Poetsgarnaal alvast aan het opruimen van het rif.
De volgende ochtend lag het rif er een stuk beter bij.
De raad besloot daarop unaniem dat dit een uitstekend resultaat was.
Alle negen partijen plaatsten een bericht op hun eigen sociale media.
Met de mededeling dat dit mede dankzij hun inzet was bereikt.
En de oude zeeschildpad?
Die zwom rustig verder.
Hij had in zijn lange leven veel geleerd.
Maar één ding zou hij nooit begrijpen:
Waarom vissen die allemaal in hetzelfde water zwemmen, zoveel tijd nodig hebben om te ontdekken dat ze in hetzelfde schuitje zitten.
Les van de oude zeeschildpad
‘Een rif wordt niet sterker door de vis die het hardst roept, maar door de vissen die begrijpen wanneer het tijd is om samen iets te doen.’
Wat betekent dit voor Zuidplas?
Democratie betekent dat je van mening mag verschillen. Dat je kritisch bent, vragen stelt en soms stevig discussieert.
Maar uiteindelijk draait het om resultaten voor inwoners.
Een besluit is geen uitnodiging om eindeloos opnieuw te beginnen. Het is een afspraak om verder te komen, tenzij nieuwe feiten aanleiding geven om opnieuw te kijken.
Want inwoners hebben weinig aan een gemeenteraad die vooral met zichzelf bezig is.
Zij willen een Zuidplas waar niet alleen wordt gepraat over vooruitgang, maar waar die vooruitgang ook zichtbaar wordt.
En de steen van de Blauwe Trekkervis?
Die ligt er nog steeds.
Inmiddels is er wel een werkgroep opgericht om te onderzoeken of hij misschien verplaatst zou kunnen worden.
De eerste bijeenkomst is uitgesteld.
Wegens gebrek aan vergaderruimte. 
Disclaimer
Dit verhaal is een satirische fabel, geïnspireerd op de lokale politiek in Zuidplas. De personages en gesprekken zijn fictief en met humor bedoeld. Het is geen letterlijke weergave van uitspraken of standpunten van politieke partijen of raadsleden. Een knipoog naar de politiek, zonder de bedoeling iemand te beschadigen.
Deel 1 van het grote Vissenboek van Zuidplas (hst 1 t/m 52) is verkrijgbaar bij Primera Dorresstein, Primera Moordrecht en bij Boekiemet in Moerkapelle.
Uiteraard kunt u ook een pb op facebook sturen.